Το Συνταγματικό Δικαστήριο πρόκειται να αποτελέσει ένα ξένο σώμα στο δικαστικό σύστημα της Χώρας, το οποίο δεν είναι δυνατό να παρέχει εχέγγυα αντικειμενικής κρίσης. Και τούτο γιατί τα μέλη του, ακόμα κι αν ορισμένα απ' αυτά προέρχονται από το δικαστικό κλάδο, θα επιλέγονται ad hoc, είτε από την Βουλή είτε από την Κυβέρνηση (ακόμα δεν έχει γίνει γνωστός ο ακριβής τρόπος). Με άλλα λόγια, οι ελεγχόμενοι, δηλ. Βουλή και Κυβέρνηση, θα επιλέγουν τους ελεγκτές τους!
Οι ρυθμίσεις αυτές είναι αλληλένδετες και έχουν ως στόχο να καταστήσουν δυνατές, δηλ. "νομιμοφανείς", τις ήδη σχεδιαζόμενες καταστροφικές επεμβάσεις στα δάση και στο φυσικό περιβάλλον, οι οποίες είναι ανεπίτρεπτες υπό το κράτος του ισχύοντος Συντάγματος.

Το ΣτΕ είχε εγκαίρως διαγνώσει τις εγγενείς αδυναμίες της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, α΄ και β΄ βαθμού, και δια τούτο ενέμενε στον σαφή διαχωρισμό των τοπικών υποθέσεων που, κατά το Σύνταγμα του 1975, ανήκουν στην αρμοδιότητα των οργανισμών αυτών, από τις κρατικές υποθέσεις που ανήκουν μόνο στο Κράτος.

Η συνταγματική αναθεώρηση του 2001 ανέτρεψε την επιστημονική λογική της διακρίσεως αυτής και νομιμοποίησε την σύγχυσή τους, με άμεση συνέπεια το εντεύθεν χάος και τις σοβαρές επιπτώσεις του ιδίως στο περιβάλλον και την χωροταξία.

Με τα δεδομένα αυτά, το Επιμελητήριο φρονεί ότι η ανάγκη αποκαταστάσεως της διακρίσεως τοπικών και κρατικών υποθέσεων είναι άμεση και επιτακτική.

Μετά τα νησιωτικά οικοσυστήματα κινδυνεύουν πλέον και τα ορεινά, εφόσον την οικοπεδοποίηση των νησιών ήδη διαδέχεται η οικοπεδοποίηση των ορεινών δασών. Η αγρία τουριστική εκμετάλλευση ανεβαίνει τώρα στα βουνά, κατευθυνόμενη μάλιστα από διεθνείς επενδυτικούς οργανισμούς. Απέναντι στις εξελίξεις αυτές η Χώρα είναι ανυπεράσπιστη, διότι δεν έχει ακόμα καταρτίσει, όπως οφείλει, ειδικό νομικό καθεστώς προστασίας των ορεινών όγκων ως ευαισθήτων οικοσυστημάτων.

Το Επιμελητήριο μελετά ήδη τις βασικές αρχές ενός τέτοιου νόμου.

Ένας από τους βασικούς τομείς που απασχόλησαν πρόσφατα την κοινή γνώμη είναι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις που τελούν υπό σοβαρή και αμείωτη απειλή τα τελευταία χρόνια.

Ό,τι απεσοβήθη το 2001 με την απόρριψη της δασοκτόνου αναθεωρητικής προτάσεως του άρθ.24 του Συντάγματος, έχει ήδη πραγματωθεί με τον πρόσφατο Ν.3147/2003, με τον οποίο επιχειρείται η απροκάλυπτη παραποίηση της συνταγματικής εννοίας του δάσους, η οποία θα επιτρέψει την οικοπεδοποίηση εκατομμυρίων στρεμμάτων δασών και δασικών εκτάσεων.

Το Επιμελητήριο είχε λάβει θέση εναντίον του νόμου ήδη προ της ψηφίσεώς του και τώρα επισημαίνει ότι καθυστερεί ανεπίτρεπτα η επιβαλλομένη ανάκλησή του. Αντίθετα, υπάρχουν υπεύθυνες καταγγελίες ότι άρχισε ήδη η εφαρμογή του.

Η διεθνής τάση για την επέκταση της αγοράς με την ένταξη σε αυτήν ιδιωτικοποιημένων δημοσίων υπηρεσιών (privatization) και την απελευθέρωσή τους από διοικητικούς ελέγχους (deregulation), συνοδεύεται από σοβαρά προβλήματα δικαίου και βιωσιμότητος.

Για πρώτη φορά τίθεται το σοβαρότατο θέμα της προστασίας της δημοσίας κτήσεως, το οποίο συναρτάται στενά με την υπεράσπιση της κυριαρχίας, της βιωσιμότητος και του κοινωνικού προσώπου του Κράτους.

Το Επιμελητήριο παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στον τομέα αυτό.

Το Επιμελητήριο θεωρεί κρίσιμο εθνικό θέμα την επιδρομή επενδυτών και κερδοσκόπων στα μικρά νησιά, τα οποία απειλούνται με άμεση οικοπεδοποίηση και ολοκληρωτική εξαφάνιση των τυπικών χαρακτηριστικών του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντός των. Η έγκριση ειδικών χωροταξικών σχεδίων των μικρών νησιών, όπου ξεκινήσε την δεκαετία του 1980 με ειδικά προγράμματα της Ε.Ε. και την υποστήριξη της νομολογίας του ΣτΕ, κατέληξε σε διακωμώδηση της όλης προσπαθείας.

Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, τα περισσότερα από τα σχέδια αυτά δεν έχουν ακόμα εκδοθεί, προφανώς για να ολοκληρωθεί η πλήρης ανοικοδόμηση και αλλοίωση των νησιών αυτών.

Το Επιμελητήριο, ανταποκρινόμενο σε αιτήματα νησιωτικών περιβαλλοντικών οργανώσεων, έχει θέσει επανειλημμένως το θέμα και μελετά τρόπους να υποχρεωθεί η Χώρα να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις της από την Agenda '21.